কাছ আৰু অহংকাৰী বান্দৰ

সন্ধিয়া চাকি জ্বলিল। বাৰাণ্ডাত ককাদেউতাই পীৰাত বহি গামোচাখন কান্ধত ল'লে। মিনু তেওঁৰ কাষতে বহিল, ভোমোৰাই তাইৰ কোলাত।

"ককাদেউতা, আজি কিহৰ সাধু?" মিনুৱে সুধিলে।

ককাদেউতাই চশমাযোৰ ঠিক কৰি ক'লে, "বহুত দিনৰ আগৰ কথা…"

এখন নৈৰ পাৰত এটা কাছ আৰু এটা বান্দৰ বাস কৰিছিল। বান্দৰটো বৰ খৰখেদাৰ, সকলো কাম লৰালৰিকৈ কৰে। কাছটো লাহে লাহে চলে, কিন্তু যি কৰে মন দি কৰে।

এদিন দুয়োটাই নৈৰ পাৰত এটা কলৰ পুলি পালে। বান্দৰে ক'লে, "আহা, আমি ইয়াক ভগাই লওঁ। মই ওপৰৰ আধা ল'ম, পাতবোৰ কিমান সেউজীয়া!"

কাছে শান্তভাৱে ক'লে, "ঠিক আছে, তেন্তে মই তলৰ আধা ল'ম।"

বান্দৰে ওপৰৰ আধা লৈ নিজৰ বাৰীত পুতি দিলে। কাছে তলৰ আধা, শিপাৰ সৈতে, নিজৰ বাৰীত পুতিলে আৰু প্ৰতিদিনে পানী দিলে।

কেইদিনমানৰ পিছতে বান্দৰৰ পুলিটো শুকাই গ'ল। শিপা নাথাকিলে গছ জীয়াই থাকে কেনেকৈ? কিন্তু কাছৰ পুলিটো ডাঙৰ হ'ল, পাত মেলিলে, আৰু এদিন হালধীয়া কলৰ থোক ওলমি পৰিল।

বান্দৰে আহি ক'লে, "বন্ধু, মই গছত উঠিব পাৰোঁ। মই কলবোৰ পাৰি দিওঁ, আমি ভগাই খাম।"

কাছে ক'লে, "বৰ ভাল।"

বান্দৰ গছত উঠিল, কিন্তু কলবোৰ পাৰি নিজেই খাবলৈ ধৰিলে। "এটা মোৰ, এইটোও মোৰ," সি হাঁহি হাঁহি ক'লে। কাছৰ ফালে খোলাবোৰহে পেলাই দিলে।

কাছে খং নকৰিলে। সি অলপ ভাবিলে, তাৰ পিছত গছৰ তলত কিছুমান কাঁইটীয়া ডাল গোটাই থ'লে।

খাই খাই বান্দৰৰ পেট ফুলি উঠিল। নামি আহোঁতে সি খৰখেদাকৈ জাঁপ মাৰিলে আৰু পোনে পোনে কাঁইটীয়া ডালবোৰৰ ওপৰত পৰিল। "আঃ! উঃ!" বান্দৰে চিঞৰিলে।

কাছে লাহেকৈ ক'লে, "বন্ধু, ভাগ কৰাৰ কথা দিছিলা। কথা ৰাখিলে কাঁইট নাথাকিলহেঁতেন।"

বান্দৰে লাজ পালে। সি বাকী থকা আটাইবোৰ কল কাছক দি ক'লে, "মোক ক্ষমা কৰা। আজিৰ পৰা মই কথা ৰাখিম।"

সেইদিনাৰ পৰা দুয়ো ভাল বন্ধু হৈ থাকিল, আৰু প্ৰতি বছৰে কলৰ থোক সমানে ভগাই খালে।

সাধু শেষ হ'ল। ককাদেউতাই সুধিলে, "মিনু, তুমি কি শিকিলা?"

মিনুৱে অলপ ভাবি ক'লে, "লাহে লাহে, মন দি কাম কৰিলে ফল পোৱা যায়। আৰু কথা দিলে ৰাখিব লাগে।"

ককাদেউতাই হাঁহি তাইৰ মূৰত হাত বুলালে। ভোমোৰাই তেতিয়ালৈ শুই গুণগুণাবলৈ ধৰিছিল।