ভোমোৰাৰ মাছচোৰ

ৰাতিপুৱা বেলিটো ওলাওঁতে চাহ বাগিচাৰ সেউজীয়া পাতবোৰ চিকমিকাই উঠে। মিনুৱে স্কুললৈ যোৱাৰ জোঁটজোট লাগি থকা চুলিকোচা ফণীৰে ফণিওৱাই আছিল। আইয়ে ৰান্ধনিঘৰত পিঠা গৰম কৰি আছিল। মেজৰ ওপৰত আছিল এটা ঢাকনি দিয়া বাঁহৰ সঁফুৰা। তাৰ ভিতৰত আছিল ককাদেউতাৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বালিচিঞৰা মাছ ভজা দুটা। এনেতে বাহিৰৰ পৰা ভোমোৰা মেকুৰীটো দৌৰি আহিল। ভোমোৰাৰ গাত সোণালী আঁচ, মতা মেকুৰীটোৰ মাতটো ভোমোৰা পৰুৱাৰ দৰে ভোঁ ভোঁ। ভোমোৰাই দেখিলে যে ৰান্ধনিঘৰত কেউ নাই। মেজৰ ওচৰলৈ গৈ সি তাৰ ঠেংখনেৰে সঁফুৰাৰ ঢাকনিখন লাহেকৈ ঠেলি দিলে। খপজপকৈ এটা মাছ মুখত লৈ সি চোতালৰ আমজোপাৰ তললৈ দৌৰ দিলে। মিনুৱে চিঞৰি উঠিল, "আই ঐ! ভোমোৰাই ককাদেউতাৰ মাছটো লৈ গ'ল!" আই দৌৰি আহি হাঁহি দিলে আৰু ক'লে, "যাওক দিয়া, দুয়োটা মাছৰ এটা যদি সি লৈয়েই গ'ল, বাকী এটা আমি ভগাই খাম।" মিনুৰ মনটো বেয়া হ'ল। তাই ভাবিলে, মাছটো অকলে খোৱাৰ বৰ ইচ্ছা আছিল। কিন্তু ককাদেউতাই চোতালৰ মুঢ়াটোত বহি সকলো দেখি আছিল। তেওঁ চশমাখন নাকৰ আগলৈ আনি ক'লে, "মিনু, আইতাই কি ক'লে শুনিলেনো? মিলা-প্ৰীতিৰে খালে সোৱাদ দুগুণ বাঢ়ে।" স্কুললৈ যাওঁতে সমনীয়া ৰিণিকিৰ লগত মিনুৰ বাটত দেখা হ'ল। ৰিণিকিয়ে ক'লে, "মিনু, মোৰ আইয়ে আজি নাৰিকলৰ লৰু দিছে, আহ আমি দুয়ো ভগাই খাওঁ।" মিনুৱে লগে লগে বেগৰ পৰা দুখন বৰা চাউলৰ পিঠা উলিয়াই ৰিণিকিক দিলে। ৰিণিকিয়ে হাঁহি হাঁহি ক'লে, "বাহ! বৰ মিঠা!" মিনুৱে স্কুলৰ বাটেৰে যাওঁতে বুজি পালে যে কিবা এটা ভাগ কৰি খালে মনটো বৰ ভাল লাগে। দুপৰীয়া স্কুলৰ পৰা আহি মিনুৱে দেখিলে ভোমোৰা চোতালত আৰামেৰে ৰ’দ পুহুই শুই আছে। তাৰ মুখখনত কিবা এটা সন্তোষীয়া ভাব। মিনুৱে হাঁহি মাৰি ভোমোৰাৰ কাণৰ ওচৰত ক'লে, "হেৰা ভোমোৰা, কালি মইও তোমাৰ দৰে একেবাৰে অকলে সকলো নাখাম দেই, সকলোকে ভাগ দিহে খাম।"