চাহ বাগিচাৰ ৰেলখন

বাগিচাৰ মাজেৰে যোৱা ৰেলখন দিনত মাত্ৰ এবাৰ আহে। ৰূপালীয়ে প্ৰতিদিনে আবেলি তিনি বজাত সৰু ষ্টেচনটোৰ বেঞ্চত বহি থাকে। তাইৰ দাদা গুৱাহাটীত কাম কৰে, আৰু মাহত এবাৰ ডাকযোগে চিঠি পঠায়।

ষ্টেচন মাষ্টৰ বৰাদেৱে তাইক চিনি পায়। "আজি চিঠি নাই, আইজনী," তেওঁ হাঁহি কয়। ৰূপালীয়ে মূৰ দুপিয়ায়, কিন্তু উঠি নাযায়। ৰেলখন গুচি যোৱাৰ পিছতো তাই অলপ সময় বহি থাকে, চাহপাতৰ গোন্ধ লৈ অহা বতাহত।

এদিন ৰেলৰ পৰা চিঠিৰ সলনি দাদা নিজেই নামি আহিল, হাতত এটা সৰু বেগ। "চাকৰিটো পাকা হ'ল," তেওঁ ক'লে, "এইবাৰ মাক লৈ যাম।"

ৰূপালীয়ে আনন্দত একো ক'ব নোৱাৰিলে। কিন্তু ঘৰলৈ উভতাৰ বাটত তাই বাৰে বাৰে পিছলৈ ঘূৰি চালে। সৰু ষ্টেচনটো, বেঞ্চখন, বৰাদেৱ: অপেক্ষাৰ সেই দিনবোৰো যে তাইৰ নিজৰ আছিল।