বিলত হেৰোৱা হাঁহ পোৱালি

বৰষুণ এৰিলে। কাজিৰঙাৰ বিলখন পানীৰে উপচি পৰিছে, আৰু ঘাঁহবোৰ চিকমিকাই আছে। সৰু গঁড় গঁড়ুৱে বোকাত গা মেলি দিলে। "আহ্, কি আৰাম!" সি ক'লে।

ঠিক তেতিয়াই খাগৰিৰ মাজৰ পৰা এটা সৰু মাত ভাহি আহিল: "পিক্‌, পিক্‌, পিক্‌!"

গঁড়ুৱে কাণ থিয় কৰিলে। খাগৰি আঁতৰাই চাই দেখে, এটা সৰু হালধীয়া হাঁহ পোৱালি অকলে থিয় হৈ কঁপি আছে।

"তুমি কোন? তোমাৰ মা ক'ত?" গঁড়ুৱে সুধিলে।

পোৱালিটোৱে কান্দি কান্দি ক'লে, "বানপানীয়ে আমাক উটুৱাই আনিলে। মা ক'লৈ গ'ল মই নাজানো।"

গঁড়ুৱে চাৰিওফালে চালে। বিলখন বৰ ডাঙৰ। সি অকলে ক'ত বিচাৰিব? তেতিয়া ওপৰৰ পৰা চিনাকি মাতটো শুনা গ'ল।

"সৰু বন্ধু, কিয় ইমান চিন্তিত?" এজোপা শিমলু গছৰ ডালত বহি আছিল ধনেশ। তাৰ হালধীয়া ঠোঁটটো ৰ'দত জিলিকি আছিল।

গঁড়ুৱে সকলো ক'লে। ধনেশে ঠোঁটটো অলপ ওপৰলৈ তুলিলে। "চিন্তা নকৰিবা। মোৰ এই ধুনীয়া ঠোঁট আৰু তীক্ষ্ণ চকুৰে মই গোটেই বিলখন ওপৰৰ পৰা চাই আহোঁ।"

ধনেশে উৰা মাৰিলে। গঁড়ুৱে পোৱালিটোক নিজৰ কাষত ৰাখিলে, যাতে তাই ভয় নাখায়। সি তাইক এটা গীত গাই শুনালে, যদিও তাৰ মাতটো অলপ বেসুৰা আছিল। পোৱালিটোৱে প্ৰথমবাৰৰ বাবে হাঁহিলে।

কিছু সময়ৰ পিছত ধনেশ উভতি আহিল। "পালোঁ! বিলৰ সিপাৰে, পদুমৰ মাজত এজনী মাক হাঁহে সকলোকে সুধি আছে, 'মোৰ সৰুটো দেখিছানে?'"

কিন্তু সিপাৰলৈ যাবলৈ পানী বৰ গভীৰ। সৰু পোৱালিটোৱে ইমান দূৰ সাঁতুৰিব নোৱাৰে।

গঁড়ুৱে অলপ ভাবিলে, তাৰ পিছত পিঠিখন নমাই দিলে। "মোৰ পিঠিত উঠা। মই পানীলৈ অলপ ভয় কৰোঁ, কিন্তু আজি মই সাঁতুৰিম।"

ধনেশে ওপৰৰ পৰা বাট দেখুৱাই গ'ল, "সোঁফালে, এতিয়া পোনে পোনে!" গঁড়ু লাহে লাহে সাঁতুৰি গ'ল, পোৱালিটোৱে তাৰ পিঠিত খামুচি ধৰি থাকিল।

পদুমৰ মাজত মাক হাঁহজনীয়ে পোৱালিটোক দেখি আনন্দত পাখি জোকাৰিলে। দুয়োটাই ইটোৱে সিটোক সাৱটি ধৰিলে।

"ধন্যবাদ, ডাঙৰ বন্ধু আৰু ঠোঁটৰ বন্ধু!" মাক হাঁহে ক'লে।

উভতি অহাৰ বাটত ধনেশে ক'লে, "সৰু বন্ধু, তুমি আজি সঁচাকৈয়ে সাহসী আছিলা।"

গঁড়ুৱে লাজতে বোকাত মূৰটো লুকুৱালে। "তুমি নাথাকিলে মই বাটেই নাপালোঁহেঁতেন।"