ভতুৱা শিয়াল আৰু ৰঙা লাউটো

গধূলিৰ বতাহজাক মাৰ যোৱা নাই। বাৰান্দাত লেমটো জ্বলি আছে। ককাদেউতাই ডিঙিত গামোচাখন মেৰিয়াই চকীত বহি ক’লে, “মিনু, আজি তোমাক এটা বেলেগ সাধু শুনাম। যোৱাবাৰ কাছৰ কথা ক’লোহেঁতেন, আজি শিয়াল এটাৰ কথা শুনা।” মিনুৱে দৌৰি আহি ককাদেউতাৰ কাষতে বহি ক’লে, “শিয়ালটো বৰ টেঙৰ নে ককাদেউতা?” ককাদেউতাই হাঁহি মাৰি ক’লে, “শুনিয়েই থাকাচোন।”

বহুত দিনৰ আগৰ কথা… এজাক মানুহৰ পথাৰৰ কাষতে এটা সৰু পকীঘৰ আছিল। তাত এজন বুঢ়া খেতিয়ক আছিল। খেতিয়কজনে বাৰীত বৰ ধুনীয়া ৰঙা লাউ খেতি কৰিছিল। লাউবোৰ দেখিলেই খাবলৈ মন যায়। সেই গাঁৱতে আছিল এটা বৰ ভতুৱা শিয়াল। শিয়ালটোৱে সদায় চিন্তা কৰে কিদৰে খেতিয়কৰ পথাৰৰ পৰা এটা ডাঙৰ লাউ চুৰ কৰি খাব পাৰি।

এদিন ৰাতি শিয়ালটো লাউবাৰীলৈ গ’ল। সি এটা আটাইতকৈ ডাঙৰ লাউ বাছি ল’লে। কিন্তু লাউটো ইমানেই ডাঙৰ আছিল যে শিয়ালটোৱে তাক পিঠিত তুলি লৈ যাব নোৱাৰে। শিয়ালটোৱে ভাবিলে, “মই লাউটো গগাই গগাই লৈ যাম।” সি লাউটো ঠেলি ঠেলি আগবাঢ়িল।

লাউটো বাগৰি বাগৰি গৈ এটা সৰু গাঁতৰ মুখত পৰি ৰ’ল। শিয়ালটোৱে লাউটো পুনৰ ঠেলিবলৈ খোজ লওঁতেই তাৰ নেগুৰডাল গাঁতৰ ভিতৰত সোমাই গ’ল। আৰু এটা আচৰিত কথা হ’ল, লাউটোৰ বিন্ধাটো শিয়ালটোৰ মুখত এনেকৈ লাগি ধৰিলে যে শিয়ালটোৱে না লাউটো এৰুৱাব পাৰে, না চিঞৰিব পাৰে। সি কেৱল “হুঁ.. হাঁ..” কৰিবলৈ ধৰিলে।

পিছদিনা পুৱা খেতিয়কজন বাৰীলৈ আহি এই দৃশ্য দেখি হাঁহি হাঁহি শেষ। তেওঁ শিয়ালটোক ধৰি ক’লে, “অহ, চোৰদেউ! মোৰ লাউটো খাবলৈ আহিছিলা নেকি?” শিয়ালটোৱে চকু দুটা পকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। খেতিয়কজনে মৰমতে শিয়ালটোৰ নেগুৰটো এৰুৱাই দিলে আৰু লাউটো লৈ এৰি দিলে। শিয়ালটোৱে লাউ খাই চোৰ কৰাৰ কথা পাহৰি লৰ মাৰিলে।

ককাদেউতাই সাধুটো শেষ কৰি মিনুক সুধিলে, “ কোৱাচোন মিনু, এই সাধুটোৰ পৰা কি শিকিলা?” মিনুৱে হাঁহি মাৰি ক’লে, “ককাদেউতা, কাৰোবাৰ বস্তু চুৰ কৰিলে শেষত নিজৰেই বিপদ হয়।” ককাদেউতাই মিনুৰ মূৰত হাত ফুৰাই দিলে।