মিনুৰ ভগা পেঞ্চিল

সোমবাৰে ৰাতিপুৱা মিনুৱে স্কুললৈ যাবলৈ সাজু হৈছিল। ভোমোৰাই তাইৰ বেগৰ ওপৰত শুই গুণগুণাই আছিল।

"ভোমোৰা, উঠা! মোৰ পলম হ'ব," মিনুৱে ক'লে। ভোমোৰাই এবাৰ চকু মেলি পুনৰ শুই পৰিল। মিনুৱে হাঁহি হাঁহি তাইক লাহেকৈ দাঙি বিচনাত থৈ দিলে।

স্কুলত মিনুৰ কাষত বহে তাইৰ বান্ধৱী জুৰি। সেইদিনা জুৰিয়ে এডাল নতুন পেঞ্চিল আনিছিল, ওপৰত এটা সৰু হাতীৰ মূৰ লগোৱা।

"কি ধুনীয়া!" মিনুৱে ক'লে। "মই অলপ চাওঁ?"

জুৰিয়ে পেঞ্চিলডাল দিলে। মিনুৱে হাতীটো ঘূৰাই চাই থাকোঁতে হঠাৎ পেঞ্চিলডাল তলত পৰি দুটুকুৰা হৈ গ'ল।

মিনুৰ বুকুখন ধপধপাই উঠিল। জুৰি তেতিয়া পানী খাবলৈ বাহিৰলৈ গৈছিল। কোনেও দেখা নাছিল।

মিনুৱে টুকুৰা দুটা লৰালৰিকৈ জুৰিৰ বেগৰ কাষত থৈ দিলে। জুৰি উভতি আহি ভগা পেঞ্চিলডাল দেখি মন মাৰি ৰ'ল। "কেনেকৈ ভাগিল? মাৰ উপহাৰ আছিল," তাই লাহেকৈ ক'লে।

মিনুৱে একো নক'লে। গোটেই দিনটো তাইৰ মনটো গধুৰ হৈ থাকিল। অংকৰ ক্লাছত যোগ-বিয়োগো ভুল হ'ল।

সেই সন্ধিয়া ঘৰত মিনু চুপচাপ বহি আছিল। ককাদেউতাই সুধিলে, "আজি আমাৰ মিনুৰ মুখত হাঁহি নাই কিয়?"

মিনুৱে সকলো কথা ক'লে। ককাদেউতাই তাইৰ মূৰত হাত বুলাই ক'লে, "ভুল সকলোৰে হয়। কিন্তু ভুল লুকুৱালে মনটো গধুৰ হয়, আৰু সঁচা ক'লে পাতল।"

পিছদিনা ৰাতিপুৱা মিনুৱে নিজৰ সঞ্চয়ৰ বাকচটো খুলিলে। তাত দহ টকা আছিল। বাটত দোকানৰ পৰা তাই এডাল নতুন পেঞ্চিল কিনিলে। হাতীৰ মূৰ নাছিল, কিন্তু ওপৰত এটা সৰু ফুল আছিল।

স্কুলত মিনুৱে জুৰিৰ সন্মুখত থিয় হ'ল। তাইৰ মাত কঁপি আছিল। "জুৰি, কালি তোমাৰ পেঞ্চিলডাল মোৰ হাতৰ পৰা পৰি ভাগিছিল। মই ভয়তে নক'লোঁ। মোক ক্ষমা কৰিবা।"

জুৰিয়ে অলপ সময় একো নক'লে। তাৰ পিছত নতুন পেঞ্চিলডাল লৈ হাঁহিলে। "তুমি সঁচা কথা ক'লা, সেয়াই মোৰ বাবে ডাঙৰ কথা।"

সেইদিনা ঘৰলৈ অহাৰ বাটত মিনুৰ খোজবোৰ চৰাইৰ দৰে পাতল লাগিল। ঘৰ পাই দেখে, ভোমোৰাই তাইৰ ড্ৰয়িং বহীখন বিচনাৰ তলত লুকুৱাই থৈছে।

"ভোমোৰা!" মিনুৱে হাঁহি ক'লে। "তুমিও সঁচা কথা ক'বা নহয়?"

ভোমোৰাই গুণগুণাই চকু মুদিলে, যেন একো জনাই নাজানে।